توچال یکی از پیچیده ترین کوه هایی شده که میرم ...:)

این هفته باید مجید دوباره رفتیم توچال ٬ اون هم توی آفتاب 50 درجه ٬ به فجیع ترین شکل ممکن آفتاب زده شدیم ...(البته جای تون خالی خیلی خوش گذشت ...:)  )

دفعه ی قبلی که رفتیم توچال شب به پناهگاه نرسیدیم و مجبور شدیم بعد از نیمه شب تمام مسیر رو برگردیم و صبح رسیدیم تجریش ...:) 

دفعه ی قبل ترش توی برف گیر کردیم و مجبور شدیم نه ساعت بدون آب و غذا اون هم به صورتی که پامون تا زانو تو برف فرو می رفت پیاده روی کنیم تا به تله کابین برسیم و برگردیم ( در اصل زنده بمونیم!) ...:)

یک بار هم مجبور شدیم تا صبح راه بریم که یخ نزنیم :)

توی همین کوه توی ارتفاع 3000 متری دو سال پیش زانوم آسیب دید...:)

کلا خاطرات توچال برام منحصر به فرد هست...